Parafia posiada wielowiekową historię, a jej początki sięgają XIV w., kiedy to prawdopodobnie Krzyżacy wznieśli w tym miejscu pierwszy kościół. W wieku XVI kościół był filią parafii w Jabłowie i nosił wezwanie Znalezienia Krzyża Świętego. W latach pięćdziesiątych XVI wieku na około 40 lat przeszedł w ręce protestantów. Dnia 20 sierpnia 1596 roku powrócił do katolików i na nowo został poświęcony przez bpa Hieronima Rozrażewskiego. Od roku 1686 aż do roku 1912 kościół był filią kościoła w sąsiednim Bobowie, potem odzyskał ponownie samodzielność. W latach 80-tych XIX wieku we wsi było 78 domów mieszkalnych, około 490 katolików i 164 ewangelików. W końcu XIX w. na wieży wisiały dwa dzwony odlane w 1740 roku przez Immanuela Wittwercka z inskrypcją „Nomen Domini sit Benedictum”. Również w wieku XIX, przed rokiem 1885, przedłużono zakrystię i wzmocniono kamienną podmurówkę jej starej części. W roku 1924 proboszcz Marian Karczyński przeprowadził gruntowny remont kościoła. W wyniku działań wojennych w 1945 roku została uszkodzona górna część wieży i pokrycie dachu nad korpusem. Kościół zbudowany jest z cegły, w stylu gotyckim z drewnianym sufitem. Ozdobą kościoła jest wschodnia schodkowa fasada, charakterystyczna dla kościołów tego regionu.